SZPITAL AVIMED

Chirurgia urazowo-ortopedyczna


Choroba Dupuytrena

Jest to schorzenie najprawdopodobniej o podłożu genetycznym w efekcie którego dochodzi do zbliznowacenia powięzi po stronie dłoniowej ręki leżącej pod skórą na ręce zwanej rozcięgnem dłoniowym. Prowadzi to w efekcie do tworzenia guzków podskórnych i wciąganiu skóry w bliznę, a następnie do przymusowego ustawienia palców w zgięciu, aż do zaciśnięcia palca i braku możliwości wyprostu. Nazwa choroby pochodzi od nazwiska francuskiego chirurga, który jako pierwszy ją opisał w 1831r. Choroba dotyczy częściej mężczyzn niż kobiet w wieku 40 do 60 lat. Występuje u osób razy białej. Najczęściej dotyczy palców IV i V, ale wszystkie palce mogą być objęte procesem chorobowym. Zaawansowany proces chorobowy znacznie upośledza czynność chwytną ręki, wciągnięcie w przykurcz nerwów i naczyń może zaburzać ukrwienie i unerwienie palców. Do czynników sprzyjających powstaniu schorzenia należą: cukrzyca, praca fizyczna, urazy, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu. Zapobieganie nie jest możliwe, stosowanie fizykoterapii, rehabilitacji czy siłowe pokonanie przykurczu nie jest skuteczną metodą leczenia i zapobiegania progresji schorzenia. Prowadzone są prace nad stosowaniem nieoperacyjnych metod leczenia z zastosowaniem miejscowych iniekcji preparatów kolagenozy, czyli enzymów mających rozpuszczać przykurczone tkanki. Jest to jednak metoda nierozpowszechniona i obarczona ryzykiem stosowania oraz ograniczona do konkretnych stadiów choroby. Obecnie uważamy leczenie operacyjne za najskuteczniejsza alternatywę dla leczenia choroby Dupuytrena.

Leczenie operacyjne polega na nacięciu skóry, często wykonania jej plastyki, gdyż ze względu na postęp choroby skóra jest wciągana w bliznę, oraz wycięciu patologicznie zmienionego rozcięgna. Po zabiegu stosuje się unieruchomienie dłoni i palców aby utrzymać uzyskany efekt. Unieruchomienie utrzymujemy przez okres około 10-14 dni, po czym usuwamy szwy i rozpoczynamy ćwiczenia.

Jak każde leczenie operacyjne możemy spotkać się z powikłaniami. Do najczęstszych należy pooperacyjny krwiak, który może przedłużyć proces gojenia czy też zniweczyć efekt operacji. Nie zawsze również udaje się odtworzyć pełny zakres ruchu Pelców, szczególnie w zaawansowanej fazie choroby. Do rzadszych powikłań należą: zakażenie miejsca operowanego, uszkodzenie nerwów, przeczulica w bliźnie pooperacyjnej, zespół algo dystroficzny Sudecka.